Als honden konden praten, zouden we waarschijnlijk uren met ze kletsen – over wandelingen, eten, die fijne aandacht en waarom we toch steeds die sokken opruimen. Maar hoewel ze geen woorden gebruiken, communiceren honden wél de hele dag met ons en met elkaar. Sterker nog: hun lichaamstaal is vaak veel duidelijker dan we denken. Het is echter aan ons om die “hondentaal” te leren begrijpen.
Waarom lichaamstaal zo belangrijk is voor honden
Honden communiceren weliswaar ook met geluid (zoals blaffen, piepen en grommen), maar het overgrote deel van de communicatie gebeurt via lichaamshouding, gezichtsuitdrukking en subtiele bewegingen. Dit geldt niet alleen in contact met mensen, maar ook tussen honden onderling. Wie deze signalen herkent, kan stress, spanning of ongemak vroegtijdig zien – en daarmee veel problemen voorkomen.
In dit artikel ga ik in op de lichaamshouding. In volgende blogs zal ik meer ingaan op de andere aspecten van de hondentaal.
Lichaamshoudingen aflezen
Aan de houding van een hond kun je aflezen hoe deze zich voelt. Deze houding lees je af door naar bepaalde lichaamsdelen van de hond te kijken en zijn algehele lichaamshouding te beoordelen. Daarbij kijk je naar de hoogte van de romp, de stand van de oren en de stand van de staart.
Lichaamshoudingen: neutraal, hoog en laag
In principe zijn er, naast de neutrale houding, 2 uitersten te onderscheiden: een hoge en een lage houding. De neutrale houding is het uitgangspunt voor het kunnen lezen van de de lichaamshouding van jouw hond. Zie het maar als het ijkpunt om de andere houdingen beter te kunnen interpreteren.
- De neutrale houding is de houding die je hond aanneemt wanneer hij ontspannen en rustig is. Hij is relaxed, staat er ontspannen bij en de oren en de staart hebben een stand die je dus als neutraal mag omschrijven. Let wel: je dient rekening te houden met de raskenmerken van jouw hond aangezien de houdingen van met name de oren en de staart rasafhankelijk zijn. Het ene ras heeft in de neutrale houding de oren fier overeind staan, het andere ras heeft hangoren. Sommige rassen hebben in de neutraalstand een hoge staart, andere rassen hebben een hangende staart.
- De hoge houding: hiermee wordt bedoeld dat de hond hoog op de poten staat. De poten zijn als het ware gestrekt, waardoor zijn hele lichaam omhoog komt. Bij een hoge houding houdt de hond de kop hoog evenals de staart. De oren staan (om-)hoog en/of naar voren gericht. De hoge houding geeft aan dat de hond op dat moment zelfverzekerd is.
- De lage houding: dat is dus het tegenovergestelde van de hoge houding. De hond zakt iets door de poten. Zijn kop houdt hij laag en ook de staart hangt laag. De oren zijn omlaag en/of naar naar achteren gericht. De lage houding geeft aan dat een hond onzeker is. De lage houding kent nog wat variaties: de hond kan de houding verder verlagen door door de staart tegen de buik aan te drukken of door op zijn rug te gaan liggen.
Als regel wordt gehanteerd:
- Lage houding en staart naar beneden: hond is onzeker
- Lage houding en staart tegen de buik: hond is angstig
- Op de rug liggen: hond geeft zich over/is angstig. De houding is bedoeld als agressieremmend.
Lichaamshoudingen; tussenvormen
Een hond kan ook een houding aannemen die je als een soort van tussenvorm kunt omschrijven. Dan worden er zowel kenmerken van een hoge als een lage houding vertoond. In dat geval heeft de hond ‘gemengde gevoelens’: hij is niet zeker van zijn zaak. We spreken in die gevallen ook wel van “halfhoog” en “halflaag”.
Tot slot: de andere aspecten van hondentaal
De lichaamshouding van een hond is maar 1 aspect van de vele manieren waarop een hond communiceert en ons laat zien wat zijn gevoelens en emoties zijn. In een volgend blogartikel kom ik terug op de andere onderdelen van hondentaal.
